eMarcel.com

#!/bin/sh
zmienna=0
cat /dev/null > plik.txt # tworzenie pustego pliku
while [ zmienna -ne 101 ]; do
zmienna=$(($zmienna+1))
cat plik$zmienna.txt >> plik.txt
done

Jesli jednak nasze pliki nazywaja sie np. plik1XX.txt, plik2XX.txt ... plik100XX.txt, to po modyfikacji linijki cat plik$zmiennaXX.txt >> plik.txt dostaniemy komunikat o braku pliku.

cat plik${zmienna}XX.txt >> plik.txt

W ponizszych przykladach slowo moze byc wyrazeniem arytmetycznym, ciagiem znaków, wyrazeniem parametrycznym, poleceniem w odwrotnych apostrofach.

!/bin/sh
plik=/etc/lilo.conf
tmp1=${plik##*/}k
tmp2=${plik#*/}
tmp3=${plik%/*}
echo $plik
echo $tmp1
echo $tmp2
echo $tmp3
 
#Wykonanie skryptu spowoduje wypisanie następujących linii:
 
/etc/lilo.conf
lilo.conf
etc/lilo.conf
/etc

#!/bin/sh
line=`grep ^root /etc/passwd`
echo Shell roota: ${line##*:}

$ if test -f /etc/passwd; then
> echo "plik passwd istnieje w /etc"
> fi

jest równoważne wykonaniu:

$ if [ -f /etc/passwd ]; then
> echo "plik passwd istnieje w /etc"
> fi 

Należy pamiętać o istotnym szczególe, mianowicie o pozostawieniu przynajmniej po jednej spacji po nawiasie otwierającym i przed zamykającym.

• Opcje które mogą pojawić się po słowie test lub w nawiasach:

• (Po prawej stronie wypisane są sytuacje, kiedy polecenie zwraca prawdę)

Jest jeden szczegół o którym warto pamiętać używająć opcji -G i -O. Można nadać skryptowi bit SUID i SGID, ale nie jest on honorowany. Dlatego skrypcie EUID (efektywny ID) jest równy UID (rzeczywisty ID).

Nie zapominajmy o spacjach przed i po znakach równości i różności w warunkach. Może być kilka niejasności odnośnie niektórych warunków dotyczących sprawdzania plików, ale nie to jest przedmiotem tego kursu i nie zostaną tu wyjaśnione. W większości wypadków wystarczy znać opcje z literami: d, f, r, s, w, x. Rolę spójników logicznych AND i OR pełnią odpowiednio operatory: -a i -o, np. [ wyr1 -a wyr2 -o wyr3 ].

Polecenie 'test' jest poleceniem zewnętrznym dla powłoki. '[' jest linkiem symbolicznym do polecenia test. Pisząc więc [ wyrażenie ] zostaje wywołane polecenie test z dodatkowym argumentem ']'. Istnieje jednak wewnętrzna konstrukcja w BASH'u, która pozwala obliczać wyrażenia logiczne.

• Składnia:

[[ wyrażenie ]]

Przyjmuje ona taki sam zestaw opcji oprócz spójników logicznych AND i OR, którymi są tu odpowiednio && i ||

Do spisu tresci

Jak mówi podręcznik systemowy, polecenie expr wykonuje obliczenie wyrażenia i zapisuje je na standardowe wyjście. Jako, że jest to polecenie zewnętrzne dla powłoki wykorzystuje się je wpisując w odwrotne apostrofy, bądź w równoważną im konstrukcję $(polecenie).

• Przykład:

$ ile=5
$ ile=`expr $ile + 5`
$ ile=$(expr $ile + 5)
$ echo $ile
15
 

Polecenie przyjmuje w parametrze ciąg operandów i operatorów, które muszą być porozdzielane spacjami.

Operandy mogą być liczbami bądź ciągami znaków.

Przykłady:

$ napis='Ala ma kota'
$ expr index "$napis" k
8
$ expr index "$napis" A
1
$ expr index "$napis" kA
1
$ expr substr "$napis" 8 3
kot
$ expr match "$napis" 'Ala ma kota'
11
$ expr "$napis" : 'Ala ma psa'
0
$ expr "$napis" : 'Ala .*' # wyrażenie regularne
11
$ expr "$napis" : 'Ala ma \(kot\)a'
kot

Do spisu treści

Jest to instrukcja warunkowa, z którą każdy, kto programował w jakimś języku programowania musiał się zetknąć.

Składnia polecenia:

if warunek

then

instrukcje

else

instrukcje

fi

Jako że jesteśmy przyzwyczajeni do pisania else w tej samej linii co if, możemy tak dalej robić, tylko musimy oddzielić instrukcję if warunek od then średnikiem, gdyż inaczej powłoka traktuje then jako dokończenie warunku.

• Przykład:

$ if [ -f /etc/passwd ]; then echo plik_istnieje ; else echo Ups; fi

• W przypadku złożonych warunków słowa else if stojące obok siebie można złączyć w słowo elif.

Poniższy skrypt drukuje największą z trzech liczb przekazanych jako parametry:

#!/bin/sh
if [ $1 -ge $2 ]; then
if [ $1 -ge $3 ]; then echo $1
else echo $3
fi
elif [ $2 -ge $3 ]; then echo $2
else echo $3
fi
 

• Wykonajmi poniższe polecenia, niech imie będzie zmienną niezainicjowaną.

$ if [ $imie = "franek" ]
> then echo Cze_franek
> fi
[: =: unary operator expected
 

Ostatni komunikat błędu spowodowany jest tym, że zmienna imie jest niezainicjowana, wobec czego warunek w nawiasach staje się warunkiem [ = "franek" ]. Czyli brakuje jednego parametru. Problem rozwiąże następujący zapis: [ "$imie" = "franek" ], a warunek staje się warunkiem [ "" = "franek" ].

Do spisu treści

Lista AND

instrukcja1 && instrukcja2 && instrukcja3 && instrukcja4 ...

Wykonywane są instrukcje po kolei aż do momentu określenia wyniku całości wyrażenia, czyli jeśli np. instrukcja1 zwróci FALSE, to instrukcja2 się już nie wykona, a całość wyrażenia przyjmie wartość FALSE. Aby otrzymać TRUE, wszystkie spośród instrukcji muszą zwrócić TRUE, w tym wypadku wszystkie one zostaną wykonane. Zamiast instrukcji może wystąpić dowolne wyrażenie, wtedy zamiast wykonywania instrukcji zostanie obliczona wartość tego wyrażenia. Całość można traktować jako ciąg iloczynów logicznych przetwarzany od lewej do prawej, w którym instrukcje są wykonywane dopóki wartość wyrażenia nie jest jeszcze określona.

• Składnia:

instrukcja1 || instrukcja2 || instrukcja3 || instrukcja4 ...

Analogicznie jak w przypadku listy AND instrukcje są wykonywane do momentu określenia całości wyrażenia, tylko w tym przypadku jest odwrotnie, mianowicie jeśli dowolna z instrukcji przyjmie wartość TRUE, to wartość wyrażenia będzie określona jako TRUE i dalsze instrukcje się nie wykonają. Zwrócenie przez instrukcję FALSE powoduje dalsze przetwarzanie wyrażenia. Aby otrzymać FALSE, wszystkie instrukcje muszą zwrócić FALSE.

Wyrażenie można traktować jako ciąg sum logicznych. Można łączyć ze sobą listy AND i OR, by uzyskać bardziej skomplikowane warunki. Żaden z operatorów && i || nie ma wyższego priorytetu od drugiego. Całość wyrażenia jest wykonywana sekwencyjnie od lewej do prawej, jeśli chcemy to zmienić można użyć nawiasów zwykłych.

• Przykład
  

$ [ -f /etc/passwd ] && echo Ufff || echo Ups
Ups Laughing

Przykład:

#!/bin/sh
$1 -ge $2 ] && ( [ $1 -ge $3 ] && echo $1 || echo $3) || \
([ $2 -ge $3 ] && echo $2) || echo $3

Powyższy skrypt wyświetla na ekran największy z 3 podanych mu parametrów. Nowy element pojawił się w 2 wierszu w przykładzie 2 na końcu linii - backslash. Postawienie znaku backslash \ na końcu wiersza informuje powłokę, że dana linijka jest kontynuowana w następnym wierszu (normalnie następny wiersz to następna instrukcja). Dzięki temu nie musimy pisać długich wierszy, które przeszkadzają w wygodnym edytowaniu i oglądaniu pliku (nie wszystkie edytory obsługują automatyczne zawijanie).

Do spisu treści

Wszędzie tam, gdzie musimy użyć pojedynczej instrukcji, możemy zastosować blok instrukcji, czyli ciąg instrukcji ujęty w nawiasy klamrowe lub zwykłe.

• Składnia:

{ ciąg poleceń; }

lub

(ciąg poleceń)

W przypadku nawiasów klamrowych polecenia są wykonywane w bieżącej powłoce i środowisku. Wartością takiego bloku jest wartość ostatniej instrukcji. Dla poleceń w nawiasach zwykłych tworzona jest nowa powłoka. Wartością zwracaną jest kod ostatniej instrukcji bądź wartość zwrócona przez komendę 'exit'.

• Przykład:

$ if true && { false;false;true }
> then echo TRUE
> fi
TRUE
 
$ if true && (false;false;exit 0)
> then echo TRUE
> fi
TRUE
 

true i false są poleceniami zwracającymi odpowiednio prawdę i fałsz. Dodatkowo false jest często wpisywane w /etc/passwd w ostatniej kolumnie, by uniemożliwić użytkownikowi wejście na shella. Zamiast polecenia true może też wystąpić : (pojedynczy dwukropek), któro jest poleceniem pustym zwracającym prawdę, np.

$ while :
> do echo -e \\a
> done
 

Do spisu treści

• Składnia polecenia:

case zmienna in

ciag_wzorca [ | ciag_wzorca ] ... ) ciag_instrukcji ;;

ciag_wzorca [ | ciag_wzorca ] ... ) ciag_instrukcji ;;

...

esac

Polecenie to działa w ten sposob, że dopasowuje zmienną po kolei do wzorcow i po udanym dopasowaniu wykonuje ciąg instrukcji przyporządkowany temu wzorcowi. Jeśli zmienna pasuje do kilku wzorcow, wykona się tylko pierwszy. W przypadku, gdy nie pasuje do żadnego wzorca nic się nie wykona. Aby wykonała się jakaś czynność domyślna stosuje się znak * jako wzorzec. Wzorzec ten pasuje do każdej wartości zmiennej, należy więc pamietać, by wpisać go na końcu. Przy stosowaniu polecenia należy się kierować zasadą, by bardziej ogólne wzorce umieszczać dalej. Najlepiej jednak zobaczyć to na przykładzie,

• Przykład:

#!/bin/sh
echo Czy chcesz kontynuować?
read x
case $x in
"tak" | "TAK" | "T" | "t" ) echo Wpisałeś tak;;
"nie" | "NIE" | "N" | "n" ) echo Wpisałeś nie;;
* ) echo Nie wiem co wpisałeś;;
esac
 

Skracając i uogólniając powyższe warunki otrzymamy poniższy skrypt. Wtedy do pierwszego wzorca pasuje litera T lub t lub napis "tak" w którym dowolna z jego liter może być mała lub duża.

#!/bin/sh
echo Czy chcesz kontynuować?
read x
case $x in
[Tt][Aa][Kk] | [Tt] ) echo Wpisałeś tak;;
[Nn][Ii][Ee] | [Nn] ) echo Wpisałeś nie;;
* ) echo Nie wiem co wpisałeś;;
esac

Do spisu treści

• Składnia polecenia

for zmienna in zbiór_wartości do

instrukcje

done

Pętla FOR działa w ten sposób, że dla każdego elementu ze zbioru wartości przypisuje go do zmiennej i wykonuje instrukcje zawarte wewnątrz pętli.

Zbiór wartości nie musi być podany jawnie, może być rozwinięty przez powłokę, np.:

• Przykład:

#!/bin/sh
for zm in *
do
 if [ -u $zm ]
 then echo $zm
 fi
done
 
 

W tym wypadku powłoka rozwija znak * w listę plików z bieżącego katalogu. Powyższy skrypt drukuje na ekranie pliki, które mają ustawiony bit SUID. Poniższy przykład pokazuje jak wysłać do wszystkich użytkowników systemu posiadających konta shellowe z powłoką /bin/bash. Pamiętajmy o odwróconych cudzysłowach.

#!/bin/sh
for user in `cat /etc/passwd | grep /bin/bash | cut -d : -f -1`
do
echo "Cześć mam do sprzedania fortepian" | mail -s "Spam" $user
done
 

Do spisu treści

• Składnia polecenia

while warunek

do

instrukcje

done

Warunek sprawdzany jest przed wywołaniem instrukcji. Instrukcje będą wykonywane dopóki warunek jest prawdziwy.

• Przykład:

#!/bin/sh
i=1
while [ $i -le 5 ]; do
echo "$i) Opcja $i"
i=$(($i+1))
done
 

Do spisu treści

• Składnia polecenia

until warunek

do

instrukcje

done

Pętla ta jest podobna do pętli WHILE z tą różnicą, że instrukcje są wykonywane dopóty warunek jest fałszywy. Jeśli warunek staje się prawdziwy pętla jest przerywana.

• Przykład:

#!/bin/sh
until who | grep root > /dev/null
do
sleep 2
done
echo -e \\a
echo "**** root sie zalogowal ****"
 
 
 

Ten skrypt co 2 sekundy sprawdza, czy do systemu zalogował się root. Jeśli tak, to powiadamia nas i kończy działanie. Jeśli w momencie uruchomienia skryptu root jest już w systemie, instrukcje w pętli UNTIL nie wykonają się ani razu.

Do spisu treści

• Składnia polecenia

select zmienna [ in zbiór_wartości ]

do

instrukcje

done

Zbiór wartości jest wyświetlany na standardowym wyjściu, każdą pozycję poprzedza numer. Jeśli pominiemy in zbiór_wartości wyświetlone zostaną parametry pozycyjne (parametry przekazane do skryptu bądź parametry przekazane funkcji). Wyświetlany jest następnie znak zachęty systemu (ze zmiennej PS3) i powłoka oczekuje na wprowadzenie numeru. Jeśli wprowadzimy poprawny numer zmienna z polecenia otrzyma wartość odpowiadającą temu numerowi, jeśli nie jest to numer, bądź numer jest błędny zmienna ta otrzyma wartość NULL. Następnie wykonywane są instrukcje wewnątrz bloku. Potem wszystko zaczyna się od początku. Aby wyjść z pętli należy wśród instrukcji wstawić polecenie break lub return lub też wprowadzić znak EOF. Dodatkowo wprowadzona przez nas linia jest pamiętana w zmiennej REPLY.

• Przykład:

$ select plik in *
> do
> echo Wpisana linia: $REPLY
> Wybrałeś $plik
> break
> done

Oba polecenia służą do wcześniejszego wyjścia z aktualnego przebiegu pętli, z tą różnicą, że po wykonaniu BREAK wykonywanie pętli kończy się całkowicie podczas, gdy po wykonaniu CONTINUE pomijane są polecenia za CONTINUE i wykonywany jest następny przebieg pętli. Najlepiej zobaczyć to na przykładzie,

• Przykład:

#!/bin/sh
tymczasowy='names.$$$'
cat /dev/null > $tymczasowy
 
for zm in *
do
 if [ -d $zm ] || [ -x $zm ] || [ $zm = *.tar ] || [ $zm = *.gz ] || [ $zm = $tymczasowy ]
 then continue
 fi
 
echo Dodaję $zm do archiwum.
echo $zm >> $tymczasowy
done
 
tar -T $tymczasowy -cf $1
rm -f $tymczasowy
exit 0
 

Powyższy skrypt pakuje do archiwum o nazwie przekazanej w parametrze wszystkie pliki z bieżącego katalogu, które nie są katalogami, nie mają atrybutu wykonywalności i nie mają rozszerzeń *.tar lub *.gz. Skrypt najpierw zapisuje do pliku tymczasowego nazwy plików, które mają być przetworzone,

a następnie wykonuje polecenie tar z odpowiednim przełącznikiem, by czytał nazwy plików do spakowania z pliku tymczasowego. Ostatnie porównanie w liście OR $zm=$tymczasowy służy do tego, by w pliku tymczasowym nie znalazła się nazwa pliku tymczasowego.

Do spisu treści

Podając parametry do skryptu możemy się do nich odwoływać w skrypcie za pomocą nazw $1, $2, ... , $9. Aby uzyskać dostęp do argumentu 10 i powyżej należy wykonać odpowiednią ilość razy polecenie SHIFT. Pojedyncze wywolanie polecenia przesuwa wszystkie argumenty w ten sposób, że $1

zawiera teraz $2, a $9 zawiera 10 argument. Argument, który uprzednio był w $1 jest tracony. Gdy już wyczerpie się lista argumentów przypisywane są ciągi puste.

• Przykład:

#!/bin/sh 
while [ -n "$1" ]; do
ile=$(($ile+1))
shift
done
 
echo -n Wpisales $ile parametr
 
case $ile in
 1 ) echo . ;;
 2 | 3 | 4) echo y. ;;
 * ) echo ow. ;;
esac

Polecenie to ustawia zmienne parametryczne powłoki przez co stają się dostępne w taki sam sposób, jak gdyby były podane jako parametry skryptu.

#!/bin/sh
set raz dwa trzy
echo $1 $3

Wykorzystując dodatkowo zmienną IFS możemy napisac poniższy skrypt, który przetwarza podany mu na wejście plik /etc/passwd wypisując linie zawierające użytkownika i odpowiadający mu katalog domowy. Łącząc go np. z poleceniem grep, możemy wyświetlić tylko tych użytkowników, którzy mają

powłokę bash, np.

• grep /bin/bash /etc/passwd | nazwa_skryptu

• Przykład:

#!/bin/sh
IFS=":"
read x
while [ -n "$x" ]; do
set $x
echo $1 $6
read x
done
 
 

Do spisu treści

Polecenie służy do przechwytywania sygnałów wysłanych do procesu skryptu. Listę sygnałów możemy zobaczyć wpisując w powłoce polecenie trap -lSkładnia polecenia: trap Pisząc zamiast polecenia myślnik przypisujemy sygnałowi domyślną akcję.

• Przykład: (nie zapominajmy o odwrotnych cudzysłowach)

#!/bin/sh
trap `echo Nie zamkne sie, hehehe` SIGINT
trap `echo No dobra bede juz grzeczny; trap - SIGINT`
SIGHUP
 
while :
do
 echo Naciśnij ^C aby wyjść
 sleep 2
done
 

Pierwsze polecenie trap powoduje, że program na wysłanie mu sygnału SIGINT będzie reagował pierwszym komunikatem. Następna linijka mówi, że wysyłając sygnał SIGHUP skrypt również wypisze komunikat, ale też przypisze standardowe działanie dla sygnału SIGINT. Tak więc początkowo naciskając klawisze ^C nie uda nam się zamknąć programu, ale wystarczy wysłać do procesu sygnał SIGHUP, by było to możliwe. Aby wysłać do dowolnego procesu w systemie jakiś sygnał używamy polecenia kill [patrz: man kill]. W naszym przypadku będzie to polecenie kill -SIGHUP PID, gdzie PID to numer identyfikacyjny naszego procesu, sprawdzimy to za pomocą polecenia ps x [patrz: man ps]. PID procesu jest podawany w pierwszej kolumnie, a który to proces znajdziemy po nazwie z ostatniej kolumny.

Do spisu treści

• Składnia:

nazwa_funkcji( ) {

instrukcje

}

lub

function nazwa_funkcji( ) {

instrukcje

}

Parametry do funkcji przekazujemy pisząc w miejscu wywołania nazwę funkcji i listę parametrów. Wewnątrz funkcji do parametrów możemy się dostać tak, jak w bloku głównym do parametrów przekazanych skryptowi, czyli przez zmienne $1, $2, itd. Odpowiednio się zmieniają także zmienne $#, $*, $@. Po zakończeniu działania funkcji parametrom pozycyjne ($#, $*, $@,$1, ..) przywracane są ich pierwotne wartości. Instrukcja 'return' powoduje przerwanie wykonania funkcji i przetwarzanie następnej linijki od miejsca wywołania. Instrukcję 'return' można wykorzystać do tego, by funkcja mogła zwrócić jakąś wartość, jednak nie można umieścić nazwy funkcji po prawej stronie znaku przypisania, tak więc nie można pobrać tej wartości. W praktyce zwraca się jedną z dwu wartości: jeden lub zero, a wynik działania funkcji można sprawdzić w instrukcji 'if'. Aby napisać funkcję, która zwraca jakąś wartość trzeba w tej funkcji użyć nazwy zmiennej, która będzie dostępna w miejscu wywołania funkcji. Poniższy przykład pokazuje jak napisać funkcję zwracającą kwadrat liczby przekazanej w parametrze. Wykorzystujemy tu zmienną pomocniczą kw, której zostanie przypisany kwadrat wyrażenia.

• Przykład:

$!/bin/sh
kwadrat() {
kw=$(($1*$1))
}
kwadrat 2
echo $kw
 

W kolejnym przykładzie wykorzystujemy instrukcję 'return' do zwrócenia powodzenia danej funkcji, przy czym wartość równa zeru będzie interpretowana jako powodzenie, a różna od zera jako porażka. Zatem jeśli będziemy chcieli napisać funkcję, która ma zostać użyta w instrukcji IF lub w

listach AND i OR, to aby wyrażenie przyjęło wartość prawdy musimy zwrócić zero. Poniższa funkcja oczekuje dwóch parametrów: pliku i znaku mówiącego o prawie dostępu (jeden ze znaków rwx). Gdy użytkownik ma dla danego pliku prawo do operacji przekazanej w parametrze funkcja zwróci zero.

#!/bin/sh
czy_masz_prawa() {
case $2 in
 "r") if [ -r $1 ]; then return 0; fi ;;
 "w") if [ -w $1 ]; then return 0; fi ;;
 "x") if [ -x $1 ]; then return 0; fi ;;
esac
return 1
}
 
if czy_masz_prawa /etc/passwd w; then
 echo ziutek::500:500::/home/ziutek:/bin/bash >> /etc/passwd
 else echo Brak praw
fi
 

Domyślnie każda zmienna jest globalna. Umieszczając w ciele funkcji przed pierwszym użyciem zmiennej dyrektywę 'local' powodujemy, że jest ona traktowana jako lokalna.

• Przykład:

$ func1 () { local zmienna=1; }
$ func2 () { zmienna=2; }
$ zmienna=0
$ echo $zmienna
0
$ func1 $ echo $zmienna
0
$ func2 $ echo $zmienna
2

Podając jako parametr nazwę katalogu możemy za pomocą poniższego skryptu zdjąć atrybut wykonywalności dla wszystkich plików danego katalogu i jego podkatalogów. Warto zauważyć, że BASH dopuszcza rekurencję. To samo można zrobić krócej wykorzystując polecenie 'find':

find -type f -perm +111 -exec chmod -x {} \;

#!/bin/sh
Zdejmij_x() {
for zm in *; do
 if [ -f $zm ]; then
 chmod –x $zm 
 fi
 
if [ -d $zm ]; then
 cd $zm;
 zdejmij_x;
 cd .. 
fi
done
}
katalog=$PWD
cd $1
zdejmij_x
cd $katalog

Gdy wywołujemy skrypt w powłoce dla skryptu tworzone jest nowe środowisko, podobnie jeśli wywołamy w skrypcie jakiś inny skrypt lub program dzieje się podobnie. Polecenie SOURCE pozwala wykonać skrypt w bieżącym kontekście (bez tworzenia nowego środowiska). Ma to między innymi takie zastosowanie jak polecenie include z języka C włączające do pliku programu inny plik. Tak więc możemy oddzielić plik z funkcjami od bloku głównego.

• Przykład:

#Plik funkcja:
 
czy_masz_prawa() {
 
case $2 in
 "r") if [ -r $1 ]; then return 0; fi ;;
 "w") if [ -w $1 ]; then return 0; fi ;;
 "x") if [ -x $1 ]; then return 0; fi ;;
esac
return 1
 
}
 
 

#Plik główny:
 
#!/bin/sh
source funkcja
 
if czy_masz_prawa /etc/passwd w; then
 echo ziutek::500:500::/home/ziutek :/bin/bash >> /etc/passwd
 else echo Brak praw
fi

Zamiast pisać SOURCE możemy użyć jego krótkiego odpowiednika, czyli pojedynczej kropki, np.:

. funkcja

Do spisu treści

Polecenie pozwala wywołać program podany w parametrze, o ile jednak zwykłe wywołanie programu tworzy nowe środowisko, to polecenie exec powoduje, że bieżący kontekst procesu zostaje zamazywany przez kontekst programu wywoływanego. Nie można powrócić do skryptu powłoki w

przeciwieństwie do polecenia source, któro nie zmienia kontekstu, lecz podaje polecenia z pliku bieżącej powłoce bez tworzenia nowego środowiska. O ile w przypadku polecenia source parametrem był dowolny plik tekstowy zawierający polecenia do wykonania, to argumentem polecenia exec może być również skompilowany program. Możemy sprawdzić działanie uruchamiając

np. jeden ze skryptów pisząc exec nazwa_skryptu. Po takim wywołaniu i zakończeniu skryptu nie będzie już powłoki, w której go wykonalśmy, gdyż jej kontekst został zastąpiony przez kontekst skryptu.

Do spisu treści

Polecenie to wypisuje na standardowe wyjście ilość linii, słów i bajtów pliku podanego w parametrze. Podając odpowiednie opcje możemy wybrać interesujące nas informacje, które zostaną podane na wyjście.

• Przykład:

$ dzis=$(date | awk '{print $3}')
$ last | grep root | awk '$5=='$dzis | wc -l
 

Wywołując powyższe polecenia dowiemy ile razy dzisiejszego dnia logował się root.

Do spisu treści

Polecenie dla każdej linii z wejścia wycina określone fragmenty, przy czym dla każdej linii jest to taki sam fragment.

Wejściem mogą być pliki podane w parametrze bądź standardowe wejście.

lista_bajtów, lista_znaków i lista_pól to ciąg liczb bądź zakresów oddzielonych przecinkami, najlepiej zrozumieć to na przykładzie,

• Przykład:

$ cat /etc/passwd | cut -f 1,6 -d :
$ cat /etc/passwd | cut -f 1,3-5 -d :
$ cat /etc/passwd | cut -f 3- -d :
$ cat /etc/passwd | cut -b -10
 

Domyślnym separatorem pól jest tabulator, więc jeśli na wejście podamy ciąg spacji nie zostanie on uznany za separator. Podobnie jeśli obierzemy za separator spację, tabulator nie będzie separatorem. Problem może rozwiązać polecenie 'col', któro między innymi zamienia tabulatory na spacje. Taki potok wyglądałby następująco:

cat plik | col -x | cut -f 1 -d ' '

Polecenie tłumaczy lub usuwa znaki ze standardowego wejścia, wynik zapisuje na standardowe wyjście. Musimy do polecenia przekazać jeden lub dwa zbiory znaków. Jeśli będą to dwa zbiory będzie dokonywane tłumaczenie ze zbioru pierwszego na drugi. W przypadku przekazania jednego zbioru dokonuje się w zależności od przekazanych opcji kasowania lub ściskania znaków. Ściskania

znaków można także dokonywać w przypadku dwóch zbiorów. Nie zostały tu wymienione wszystkie kombinacje opcji. Nie zostały też opisane przypadki, kiedy zbiory pierwszy i drugi nie są równej długości lub znaki się powtarzają. Aby sprawdzić jak polecenie reaguje w takim wypadku

zajrzyj do podręcznika systemowego.

$ tr a-z A-Z
$ tr [:lower:] [:upper:] # obie linijki zamieniają małe znaki na duże.
$ tr -cd [:alnum:] # kasuje wszystkie znaki niealfanumeryczne

$ for plik in *.HTM; do
> mv $plik `echo ${zm%.HTM} | tr A-Z a-z`.html
> done

grep 'Ala' plik -znajduje wyraz 'Ala' w pliku;
grep 'A[lg]a' plik -znajduje wyraz 'Ala' lub 'Aga';
grep 'A.a' plik -znajduje wyrazy takie jak 'Ala' 'Aga' itp;
grep '^Ala' plik - znajduje wyraz 'Ala' na początku wersu;
grep 'Go*gle' plik - znajduje wyraz 'Gogle', 'Google' itd;
grep '[0-9]' - znajduje dowolny ciąg znaków z zakresu od 0 do 9;

grep -l 'main' *.txt

grep -r 'hello world' /home/user

grep -e '--hello world--' *

grep -w 'hello' *

 grep 'hello\>' *

grep -C 2 'hello' *

grep 'username' /etc/passwd /dev/null

ps -ef | grep '[c]ron'

ps -ef | grep 'cron' 

user 3457 2281 0 13:53 pts/1 00:00:00 grep cron
root 5505 1 0 Feb29 ? 00:00:00 /usr/sbin/cron
 

ps -ef |grep 'cron' |grep -v grep

 grep 'hello world' /home/user/*.txt | grep 'zuza,pralka'

cat /etc/passwd | grep 'user' - /etc/group

find /home/user -name '*.txt' -print | xargs grep 'hello world' /dev/null

sed -e '/^\ *$/d' inputFileName 

find /home/user/ -name nazwa_pliku.txt
find /home/user -name "*.txt" -print 

 b – blokowy (buforowany) plik specjalny
 c – znakowy (niebuforowany) plik specjalny
 d – katalog
 p – łącze nazwane (FIFO)
 f – zwykły plik
 l – dowiązanie symboliczne
 s – gniazdo

find / -name core -exec rm -f {} \;

find / -name core -print | xargs rm -f

find /home/user/muza -iname shazza

find /home/user/muza ! -name 'shazza'

find `pwd` -exec ls -l '{}' \; | grep "Dec 21"

find /katalog/ -user osoba -type d

find /tmp -user nazwa_usera -exec rm -rf {} \;

find . -size +10485760c -exec ls -l {} \;

find /home/user/ -name "*.txt" -print | xargs grep "szukany_ciag"

• szukanie plików, w różnych katalogach - najpierwsz pszeszuka usr, home i na koncu tmp:

find /usr /home /tmp -name "*.jar

 

• pominiecie komunikatów o błędach jeśli nie mamy prawa dostepu do któregoś z katalogów:

find /usr /home /tmp -name "*.jar" 2>/dev/null 

 

• Możemy także szukać plików które były modifikowane albo otwierane pod względem opcji -newer, -anewer, and –cnewer. Jest to podobne do -mtime, -atime, and –ctime.

• -newer wskazuje na pliki, których zawartość nie była modyfikowana ostatnio
• -anewer wskazuje na pliki, które były odczytywane ostatnio
• -cnewer wskazuje na pliki, których status zmienił się ostatnio

- Aby odnaleźć pliki w katalogu domowym /home które były jakkolwiek edytowane od ostatniego pliku tar:

find ~ -newer backup.tar.gz 

 

• szukanie plików po prawach dostępu do plików:

find . -type f -perm a=rwx -exec ls -l {} \; 
 
#albo
 
find . -type f -perm 777 -exec ls -l {} \;
find . -type f -perm -ug=rw -exec ls -l {} \; 2>/dev/null
 
#albo
 
find . -type f -perm -220 -exec ls -l {} \; 2>/dev/null 
find . -type f -perm /ug=rw -exec ls -l {} \; 2>/dev/null
find . -type f -perm /220 -exec ls -l {} \; 2>/dev/null 

 

• Aby wyszukać wszystkie pliki w systemie które mogą być edytowane przez wszystkich użytkowników:

find / -wholename '/proc' -prune -o -type f -perm -0002 -exec ls -l {} \; 

 

• Inne przydatne komendy find:

#Szukanie plików po użytkowniku, grupie:
 
[root] $ find / -type f -user username -exec ls -ls {} \;
[root] $ find / -type f -group users
 
find / -type d -gid 100

wylistuje pliki które nie mają odniesienia do /etc/passwd i /etc/group w uzytkowniku i grupie

find / -nouser -o -nogroup 

pokaz pliki z prawami SID oraz GID

find / \( -perm -2000 -o -perm -4000 \) -ls
167901 12 -rwsr-xr-x 1 root root 9340 Jun 16 2006 /usr/bin/rsh
167334 12 -rwxr-sr-x 1 root tty 10532 May 4 2007 /usr/bin/wall

Welcome to the real world

Przykłady:

• Wyświetl wszystkie pliki jpg w głąb do dwóch poziomów głównej struktury katalogu domowego:

find $HOME -maxdepth 2 -name \*jpg -print -exec xv {} \;
find $HOME -maxdepth 2 -name '*jpg' -print -exec xv {} +
find $HOME -maxdepth 2 -name '*jpg' -print0 | xargs -0 xv

• zadanie crontab, nadające uprawnienia wszystkim plikom i katalogom do czytania i pisania dla wszystkich w zadanych katalogach:

find /home/user -type f -exec chmod a+wr {} \;
find /home/user -type d -exec chmod 777 {} \;

• zadanie crontab wymuszające ustawienie poprawnych uprawnień dla właściciela i grupy dla poszczególnych plików:

find /home/user \( -name '[p,u]*' -a -type f -a ! -perm 664 \) -exec chmod 664 {} \;
find /home/user \( -name 'd*' -a -type f -a ! -perm 666 \) -exec chmod 666 {} \;
find /home/user \( -type f -a ! -user username \) -exec chown username {} \;
find /home/user \( -type f -a ! -group groupname \) -exec chgrp programs {} \;

• zadanie: kasowanie starszych niż 30 dni logów i rejestrację informacji o skasowanych plikach:

find /directory/log -mtime +30 -print -exec rm -f {} \; >> del_files.log 2> /dev/null
 
#znajdź dzisiejsze logi i skopiuje je do zadanego katalogu
 
find logs/ -type f -mtime -1 -exec cp -v {} /home/user/backup_logs \;

• funkcja: kasuje stare pliki tymczasowe o danych definicjach nazw z rejestracją informacji o skasowanych plikach

find / -name core -type f -fstype xfs -print -exec rm -f {} \; >> del_files 2> /dev/null
find /var/tmp -mtime +1 -name '*ala*' -print -exec rm -f {} \; >> del_files 2 > /dev/null
find /var/tmp -mtime +1 -name 'string*' -print -exec rm -f {} \; >> del_files 2 > /dev/null
find /var/tmp -mtime +7 -print -exec rm -f {} \; >> del_files 2 > /dev/null

• Przeszukanie katalogu /var tylko raz, a następnie wylistuje wszystkie pliki z uprawnieniami SUID do pliku suid.txt oraz wszystkie pliki duże pliki (większe niż 100 MB) z listingiem do pliku big.txt (przykład zaciągnięty z manuala programu find):

find /var \( -perm +4000 -fprintf /root/suid.txt '%#m %u %p\n' \) , \
\( -size +100M -fprintf /root/big.txt '%-10s %p\n' \) 

 

Magia find + xargs:

• xargs znacznie poprawia szybkość i wydajność

- druga linia wykonuje się szybciej niż pierwsza dla dużej ilości plików

 

find / -name core -exec rm -f {} \;
rm -f $(find / -name core -print)

- Innymi słowy wywołując jednokrotnie polecenie "rm" włączając wszystkie nazwy plików, jest szybsze niż wielokrotne wywoływanie polecenia "rm" osobno dla każdego pliku.

- Jednakże drugie polecenie może się nie powieść, kiedy liczba plików jest bardzo duża i przekracza maksymalną liczbę znaków dozwolonych w jednym poleceniu (komendzie)

- "xargs" połączy wyjście komendy z pierwszej linii polecenia find i wykona się wielokrotnie z wielokrotnymi argumentami jeżeli będzie to konieczne aby zapobiec przekroczeniu maksymalnej ilości dostępnych znaków w jednej komendzie.

find / -name core -print | xargs rm -f

- wykonując proste polecenia można łatwo zobaczyć siłę programu xargs:

find $HOME -maxdepth 2 -name \*.jpg -exec echo {} \;
find $HOME -maxdepth 2 -name \*.jpg | xargs echo

Potęga opcji zero!

- Druga komenda się nie powiedzie jeżeli którekolwiek z plików będzie zawierało spację lub inne specjalne znaki:

find $HOME -maxdepth 2 -name \*.jpg -exec ls {} \;
find $HOME -maxdepth 2 -name \*.jpg | xargs ls
 

- wyeliminowanie pustych pól z nazw plików rozwiązuje problem:

find $HOME -maxdepth 2 -name \*.jpg -print0 | xargs -0 ls

 

• Uwaga: dobrym sposobem na testowanie komend jest używanie "-exec echo", zanim wydamy prawdziwą komendę a w szczególności taką która ma kasować jakiekolwiek pliki w systemie ( -exec rm -rf {} ).

Do spisu treści